Over “Met de benenwagen”

Wandelen… Manlief en ik doen het het liefst elke dag. ’s Avonds na het avondeten nog even een rondje van een kilometer of 8 à 10. En in het weekend het liefst ook lekkere lange wandelingen.

Een tijdje geleden las ik een mooie kreet waarin ik mijzelf herkende:

“Wandelen is de haast uit je hoofd lopen en zien wat er overblijft.”

In de drukte van alledag, is wandelen ook voor mij een manier om tot rust te komen. Er zijn dagen dat ik pas na 3 of 4 kilometer merk dat ik meer aandacht voor de wereld om mij krijg. Dat is het moment dat mijn hoofd tot rust begint te komen. Dan zie ik ineens de “Hells Angels van de polder,” zoals Arjan Postma zo mooi de haas noemde in een van zijn boeken. Of waarop ik de allerkleinste of juist hele grote vogels ontdek. Of het geluid van de zwaluwen, puttertjes of de wind door de bomen hoor.

Hoe is dat wandelen zo gekomen?

Vroeger wandelden we al af en toe. Meestal kwamen we niet veel verder dan een rondje door onze woonplaats Alphen aan den Rijn. Of een rondje tijdens vakanties. Maar echt veel was het niet.

Toen we in het voorjaar van 2015 besloten om naar Noord-Ierland op vakantie te gaan, was ineens daar de wens om daar veel te gaan wandelen. Vanaf dat moment zijn we niet alleen vaker, maar ook langere wandelingen gaan maken. Om daar, in Noord-Ierland, goed beslagen ten ijs te komen.

Ik merkte dat het mij goed deed. Niet alleen kreeg ik meer rust in mijn hoofd en sliep daardoor meestal beter, maar ik merkte dat ik ook nauwelijks nog last had van koude handen of voeten. De bloedsomloop verbeterde blijkbaar.

En natuurlijk waren daar ook bijzondere ontmoetingen in de natuur: voor het eerst in je leven oog in oog staan met een hert, een buizerd die vlak voor je opstijgt, een vos die ons blijkbaar niet in de gaten had en ons naderde tot op zo’n 20 meter afstand, de pracht van een bloeiende heide, zwanen die met hun kuikens op hun rug vlakbij rond zwemmen, het geluid van grutto’s, een muisje dat je pad kruist… Ga zo maar door.

Naast wandelen is fotograferen een van mijn hobbies. Je zult bij mijn blogs dan ook vrijwel altijd foto’s kunnen bekijken.

Wandelen is dus nu al ruim 2 jaar een belangrijk deel van ons leven. Wij willen jullie graag laten delen in onze belevenissen en ervaringen – zowel met wandelroutes als met wandelproducten – en hopen dat “Met de benenwagen” een inspiratiebron voor andere wandelaars zal worden!

Wil je steeds als eerste over onze nieuwste wandelervaringen lezen, volg “Met de benenwagen” dan via Facebook of Twitter.

Wil je in contact komen met mij, vul dan het contactformulier in.

Op naar veel benenwagen-plezier!

Monique

 

P.s. Alle teksten en foto’s op deze website zijn door mij gemaakt en mogen niet zonder mijn toestemming elders worden gebruikt. Neem contact met mij op als je meer wilt weten.