Trage Tocht Hoog Buurlo (19 km)

Nu de lente in alle hevigheid is losgebarsten, is het weer tijd om lekkere lange wandelingen te maken. Ik houd altijd van gevarieerde wandelroutes: beetje bos afgewisseld met uitgestrekte velden of – zoals rondom Kootwijk – zandverstuivingen.  Hoog Buurlo, net ten westen van Apeldoorn, blijkt een schot in de roos.

De makers van de Trage Tochten kiezen vooral voor onverharde paden in hun routes. Voor de Trage Tocht Hoog  Buurlo is dat niet anders. Met het grote aandeel heide en zandverstuivingen in deze route, is het een pittige wandeling. Maar zeker de moeite waard.

Potstalcultuur

Het gehucht Hoog Buurlo bestaat al heel lang. Al in de negende eeuw werd de naam vermeld. Het is een samenstelling van ‘bur’ (kleine woning) en ‘lo’ (bos).

Het vroegere landbouwgebied van Hoog Buurlo werd omsloten door bossen en heide. Heide werd afgestoken om te dienen als brandstof of als bouwmateriaal voor plaggenhutten. Ook werd het gebruikt in potstallen: in een verdiepte stal werd de mest van het vee bedekt met een nieuwe laag strooisel (heide dus). Uiteindelijk werd de stal dan geleegd en werd het mengsel verspreid over akkers. Dit noem je potstalcultuur.

Maar te intensief afplaggen, zorgt ervoor dat de heide zich niet kan herstellen. En zo ontstond de vlakte van stuifzand: het gebied dat nu Kootwijkerzand heet.

Het is het grootste stuifzandgebied van Europa. Ondanks (of dankzij?) het zand dat zich steeds verplaatst, is een karakteristiek gebied met flora en fauna ontstaan. Loop je er, dan kan je ineens verrast worden door verse sporen van reeën, edelherten of wild zwijnen. Zelfs dassen schijn je te kunnen tegenkomen. En qua flora komen hier plantensoorten voor die nergens anders te wereld voorkomen.

‘Hallo Bandoeng, hoort u mij?’

Radio Kootwijk draagt ook historie met zich mee. Het belang om snel contact te kunnen hebben met de overzeese gebieden, zoals Nederlands-Indië, was evident. In de Eerste Wereldoorlog bleek dat het niet handig was om afhankelijk te zijn van landen als Duitsland en Engeland om met de overzeese gebieden contact te kunnen leggen. Daarom werd besloten om een eigen, onafhankelijk communicatienetwerk aan te leggen.

Er was een goede plek nodig om ongestoorde verbindingen te kunnen leggen. Stilte en ruimte rondom een zendstation waren vereist. In 1923 nam de PTT de radiozendstation voor de lange golf in gebruik. Al na een paar jaar bleek echter dat de lange golfverbindingen verouderd en bovendien te kostbaar waren. Men schakelde over op de korte golf. Hierdoor kwam ook radiotelefonie beschikbaar.

In 1929 was Koningin-Moeder Emma de eerste die vanuit Nederland belde met Nederlands-Indië: ‘Hallo Bandoeng, hoort u mij?’ zei ze toen. Uiteraard kwamen er ook steeds meer verbindingen met andere landen. Bellen naar bepaalde landen kostte toen maar liefst 21 gulden per 3 (!!!) minuten. Wel wat anders dan de tarieven die tegenwoordig worden gerekend.

Tegenwoordig is Staatsbosbeheer (weer) eigenaar van het gebied. Zij zijn bezig met herontwikkeling van het gehele gebied.

Onthaasten

Een lange wandeling; de rust en stilte in dit gebied, de trage passen door het mulle zand: onthaasten is hier het codewoord. Lekker genieten!

Parkeren (gratis) nabij de kruising Alverschotenseweg met Turfbergweg (en dus niet zoals bij de routebeschrijving staat, bij de Hoog Buurloseweg!).

Op het moment dat je de auto uitstapt, hoor je meteen veel vogels fluiten. De vinkjes, merels en roodborstjes kwetteren dat het een lieve lust is. Onderweg horen we een specht roffelen, zien staartmezen en een nestkast voor een of andere uil (helaas nog steeds geen uil gezien!). En die koekoek dan die zich volop laten horen. Helemaal genieten is het van verschillende leeuweriken die hoog in de lucht hun prachtige gezang laten horen.

Als je met GPS loopt, wat wij eigenlijk altijd doen, heb je altijd de keuze of je de route rechts- of linksom loopt. Deze keer rechtsom, de volgende keer linksom kan je alles heel anders ervaren.

Rechtsom dus vandaag. Ten opzichte van de beschrijving lopen we de route precies andersom. De route begint en eindigt later ook met het prachtige frisse groen van de beukenbomen. In het middenstuk loop je over uitgestrekte vlaktes met heide, vergezichten en stuifzand. Zwaar, puffen; blij dat het geen hete zomerdag is. Maar als de heide in bloei staat, is het hier ongetwijfeld weer genieten.

Kan het anders?

Na de heide- en de zandverstuivingsvlakte (let op: wij lopen de route precies omgekeerd aan de beschrijving) moet je een groot stuk langs een fietspad lopen. Dit vonden wij jammer. Het lijkt ons dat er andere mogelijkheden moeten zijn om wat verder weg te blijven van de drukte op fietspaden.

Broedseizoen: pad afgesloten

En dan kom je op een punt in de route (in de beschrijving tussen punten 1 en 3) dat je de ‘uitstulping’ die naar punt 2 leidt niet (helemaal) kan lopen: het pad is afgesloten van 15 maart tot en met 15 juli wegens het broedseizoen. Jammer dat dit niet vermeld is bij de wandelroute. Met wat zoeken vinden we een alternatief die later ook weer netjes aansluit op de Trage Tocht.

Al met al toch een prachtige Trage Tocht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *